ከሐገሬ ሰማይ ስር! – በዘውድአለም ታደሰ

ከአመታት በፊት ከክላስ ወጥቼ ሻይ ለመጠጣት ወደአንዷ ካፌ ሳመራ ያደፈ የወታደር መለዮ የለበሰ በክራንች የሚራመድ ረዘም ያለ ሰውዬ ድንገት ወደኔ መጥቶ ክንዴን ያዝ አረገኝና «ተማሪ ነህ?» አለኝ።

«አዎ» አልኩት ደንገጥ ብዬ

«ምንድነው ምትማረው?» አለኝ አይን አይኔን እያየ

«ህግ» አልኩት ሁኔታው ግራ እየገባኝ።

«ህግ ጥሩ ነው» አለ ጭንቅላቱን እየነቀነቀ … «ወጣት ሆኜ ወይ ህግ ወይ ህክምና ማጥናት ነበር አላማዬ … » ብሎ መሬቱን በክራንቹ መታ መታ አርጎ …

«ያው የናት ሐገር ጥሪ ሆኖ ህልሜን ጥዬ ጠብመንጃ ጨበጥኩ ወንድሜ!» ብሎ በአይኑ የሞላውን እምባ በመዳፉ ጠራርጎ ንግግሩን ቀጠለ …

«ምን መሰለህ ወንድሜ! ህልም የሌላት ሐገር የልጆቿን ህልም ትነጥቃለች። ያኔ ህልማችንን ነጥቀው ህልማቸውን አለበሱን …. አቤት ያ ትንታግ ወጣት እንዴት ያሳዝን ነበር መሰለህ ወንድሜ!» ሲለኝ ድምፁ ውስጥ ቁጭትና ተስፋ መቁረጥ ተደብቆ ነበር … ጎርናናው ድምፁ በችግር ግርማውን ተነጥቆ። የቀይ ዳማ መልኩ በፀሃይና ውርጭ ከስሎ ሳየው ልብን የሚሰረስር ሃዘን ጨምድዶ ያዘኝ። ሰውየው ግን ቀጠለ … ማንም ይሁን ማን ብሶቱን የሚተነፍስበት ጆሮ ነበርና ሚፈልገው አንዴ ሰማዩን ፣ አንዴ እኔን እየተመለከተ መናገሩን ቀጠለ …

«ከሃዘን የከፋ ሃዘን አካል መጉደሉ እንዳይመስልህ ወንድሜ … ሞትም ቢሆን ለሐገር የሚበረከት ትንሹ ስጦታ ነው። ከሁሉ የከፋው ሃዘን ለሐገርህ የከፈልከውን ውለታ ፣ ለባንዲራህ የሰዋኸውን ወጣትነት በዜሮ አባዝተው ለግለሰቦች ስልጣንና ለተራ የፖለቲካ ጨዋታ የተከፈለ መስዋእትነት ነበር ሲሉህ ነው! መሸነፍ ውርደት አይደለም ወንድሜ! የተዋረድነው የኢትዮጵያ ወታደር የሚለውን ስም ሽረው “የደርግ ወታደር” ብለው የጠሩን ቀን ነው። ማእረጋችንን ይንጠቁን ግድ የለም ስማችንን ባይነጥቁን ምን ነበረበት?» ብሎ ለአመታት ያመቀውን እንባ እንደዥረት ያወርደው ጀመር።

የማደርገው ግራ ገብቶኝ ፈዝዤ አየዋለሁ። አንዳንዴ ከማፅናናት በላይ የሆኑ ሃዘኖች አሉ። አንዳንዴ “በአይዞህ” የማይጠገኑ ስብራቶች አሉ … ጭንቅ ቢለኝ ቤተሰብ ለኪስ ብሎ የሰጠኝን ፍራንክ ከኪሴ አውጥቼ ልሰጠው እጄን ስዘረጋ ሃዘን ያጨማደደው ፊቱን ለመጀመሪያ ግዜ ፈገግ አርጎ በመዳፉን ትከሻዬን ጨብጠና «ጠንክረህ ተማርልኝ ወንድሜ። መልክህ ታናሽ ወንድሜን ስለመሰለኝ ነው መጥቼ ያወራሁህ» ብሎኝ ፊቱን አዙሮ በክራንቹ ነጠር ነጠር እያለ ሄደ ….

ቤቴ እስክገባ ስለሰውየው ብቻ እያሰብኩ እንደነበር አስታውሳለሁ። የሰውየውን ሁኔታ ለሰው ሳልናገር ተኛሁ። እንቅልፌ ግን ሰውየውን ተከትሎ ሄዶ ነበር። እኩለ ለሊት ሲሆን ውስጤ የገባውን የማያባራ ሃዘን በግጥም ለመተንፈስ ተነሳሁና መፃፍ ጀመርኩ ….

ከሐገሬ ሰማይ ስር

ከሐገሬ ሰማይ ስር

ከሐገሬ ሰማይ ስር ….

ከዚህ በላይ መፃፍ አልቻልኩም ነበር!! በፅሁፍ የሚገለፅው መሃከለኛ ሃዘንና መሃከለኛ ደስታ ይመስለኛል። ልክ የሌለው ደስታና ጫፍ የሌለው ስቃይ የሚገለጠው … በዝምታ ነው።

ላልተፃፉት ደስታዎቻችንና

ላልተፃፉት ስቃዮቻችን

ፅዋችንን እናንሳ!

 

Share your thoughts on this post

Advertisements
%d bloggers like this:
Visit Us On TwitterVisit Us On YoutubeVisit Us On Instagram